Večera na nebu

[Piše: Miloš Milačić]

Beč, četvrtak 3. septembar 2020.

Prosječni Austrijanac ima natprosječan stomak i prirodnu potrebu da mu nikad ne bude prazan. Prosječnom Austrijancu na svaka tri sata krče crijeva. Prosječna Austrijanka stoji u prosjeku na dva metra od rerne i uopšte nema namjeru da joj priđe. Ali sa prosječnom visokoškolskom platom od 2.500 do 3.000 eura može sebi da priušti kućnu pomoćnicu koja će spremati prosječni ručak umjesto nje. Prosječne kućne pomoćnice obično dolaze sa bliskog i dalekog istoka, ili sa juga. Sa zapada i sjevera gotovo nikad! Prosječna Austrijanka ne nosi brkove. Ali i kad se uredi iznad prosjeka ne može da se uporedi sa egzotičnom kućnom pomoćnicom koja mami uzdahe prosječnog Austrijanca. Zato prosječna kućna pomoćnica momentalno dobija otkaz. Ili najviše nakon mjesec – dva, u prosjeku. I zato se prosječni austrijski bračni parovi uglavnom hrane po restoranima. A njih, da je Bog, samo u Beču ima mali milion.

Italijanski i grčki su prvi među jednakima. Mediteran provejava iz zavodljivih očiju Sofije Loren sa fasade jedne napuljske picerije. Glas Marije Kalas sa vinila gramofonske ploče u grčkoj konobi vapi za suncem. A Dunav se privremeno kamuflirao u more, talasajući ukotvljene brodove – restorane! U japanskom kafeu, na šanku, duh od keramike iz Mijazakijevog „Spirited away“ radoznalo posmatra posjetioce. Jedan pakistanski restoran uopšte ne naplaćuje hranu gostima. Oni mogu da izaberu šta je na meniju, pojedu i na kraju daju onoliko koliko misle da hrana vrijedi. U prosjeku, ostave pet eura po obroku.

Ipak ovog ljeta primat je preuzeo jedan „leteći cirkus“ na Prateru. To je specijalno napravljena konstrukcija sa velikim stolom za ručavanje za 22 osobe. Uglavnom se iznajmljuje za obilježavanje porodičnih proslava, godišnjica, susreta, kada se okupi veće društvo. Zakupi se na pola sata, sat ili duže i svi gosti su pojasevima, baš kao u avionu, čvrsto vezani za stolice. Zatim ogromni kran polako podiže konstrukciju u visinu. Na palubi tog „broda“ nalazi se i osoblje koje servira hranu i piće. Sa 50 metara nadmorske visine puca pogled na iskonski Beč. Prosječni Austrijanac na zemlji prosječnom Austrijancu u vazduhu izgleda kao prosječni miš. Onaj sa visine osjeća se nadmoćno i ispod stola svojom gurka ženinu nogu, želeći da joj da tajni znak potvrde kako su napravili genijalan potez što su se odlučili za večeru baš u „vazdušnom“ restoranu. Ispostaviće se da je to, ipak, jedna sasvim pogrešna noga  – prosječnog francuskog konobara, koji umalo nije prosuo vino osjećajući neidentifikovani leteći objekat na svom gležnju. „Pardon, m’sje“, reći će teatralno i nastaviti da sipa „Kaberne Sovinjon“ u veliku čašu.

Organizatori iz kompanije „Dinner in the sky“ kažu da čak i najplašljiviji poslije nekoliko minuta potisnu strah pred panoramom ispod sebe. Stiče se utisak kao da sjede na nekom od obližnjih oblaka izigravajući Zevsove nećake dok piju skupocjeni nektar. Da, skupocjeni! Jer takav pogled ima i svoju cijenu. Kokteli se služe naveče kada grad utone u suton i koštaju 49 eura po osobi. Večera na nebu u trajanju od 80 minuta je 159 eura za jednog od 22 „srećnika“ a degustacija vina 59 eura.

Prosječni Austrijanac je pomalo uštogljen, rezervisan i naklonjen tradiciji. Ipak s vremena na vrijeme voli da izađe iz svoje komfor zone i uradi neku otkačenu stvar: da večera sa suprugom na 50 metara bliže zvijezdama, da postane guverner Kalifornije ili da skoči padobranom uz pomoć kapsule i helijumovog balona sa visine od 39.045 metara, probijajući zvučni zid.

(Objavljeno u magazinu „Objektiv“, 3. 9. 2020.)

Оставите одговор

Попуните детаље испод или притисните на иконицу да бисте се пријавили:

WordPress.com лого

Коментаришет користећи свој WordPress.com налог. Одјавите се /  Промени )

Google photo

Коментаришет користећи свој Google налог. Одјавите се /  Промени )

Слика на Твитеру

Коментаришет користећи свој Twitter налог. Одјавите се /  Промени )

Фејсбукова фотографија

Коментаришет користећи свој Facebook налог. Одјавите се /  Промени )

Повезивање са %s

%d bloggers like this: